Rij-Max: een geweldige rijschool!

Testimonial: Emiel

Max heeft me ooit gevraagd een stukje te schrijven over mijn ervaringen met de rijlessen. Nooit problemen gehad met die vent dus ik doe dat graag voor hem.

Mijn allereerste rijles

Goed, mijn allereerste rijles. Die was op mijn achtiende verjaardag. Niet van Max zelf, maar van zijn collega Jennie de Wit. Een aardige dame die mij die eerste les kennis zou laten maken met de besturing van een auto. Omdat ik vlakbij een industrieterrein woon was dat de ideale plek om even rond te karren. Tweede les, ook van Jennie, was meteen binnenstadje Eindhoven. Iets pittiger dus. Het een en ander ging mis tijdens die les en we raakten beiden behoorlijk ‘’geirriteerd’’. Aan het einde vroeg Jennie me of ik wellicht bij Max wilde lessen. Alleen als k het echt zelf wilde en het zou klikken natuurlijk. Proberen kan altijd dacht ik. Dus de derde les kreeg ik van Max. Een van de eerste dingen die hij me bijbracht was dat k hem geen “meneer” mocht noemen. Daar hield hij niet van. Goed, dat gezegd te hebben kon het echte werk beginnen. Iedere week een uur lessen met Max, meestal na schooltijd. Omdat ik vanuit Den Bosch met de trein naar Heeze spraken we af aan de buskant van Eindhoven Centraal. Ideaal, hij hoeft geen omweg te maken en ik maak gewoon even een “pitstop”. Iedereen blij. Het mooie van het lessen was dat, los van het goede lesgeven, Max ook goed mee kon lullen over dingen die je bezighielden. Of dat nou school, werk, hobby’s of wat dan ook was. Het maakte het lessen leuker. Niet dat ze niet leuk waren, maar zo nu en dan relaxt kunnen rijden was wel zo prettig. Natuurlijk deed Max dit alleen als het mogelijk was, niet als je je kop erbij moest houden. Iets wat ikzelf nog weleens vergat. Dan was k aan het praten over iets en riep Max: “EMIEL NU EVEN JE KOP ERBIJ HOUDEN EN OPLETTEN!” Een van mijn persoonlijke hindernissen die ik moest zien te overwinnen tijdens het lessen. Je zou het een concentratieprobleem kunnen noemen. En tja, eerlijk gezegd is het dat wel een beetje. Ik heb er nu nog een klein beetje moeite mee, maar het gaat steeds beter.

Individuele theorielessen, en geslaagd!

Tja, dan heb je de praktijk, maar heb je ook je theorie die je moet leren voor het examen. Al vroeg kreeg ik een boekje en cd-rom met examenvragen om te studeren. Na zowat iedere les vroeg Max hoe het leren ging. Ik zei dan meestal dat het wel ging. Maar eigenlijk, en dat is gewoon luiheid, heb ik heel lang gewacht voor ik uiteindelijk echt goed ging leren voor m’n theorie. Iets wat ik iedereen kan afraden omdat het niet alleen veel geld kost, maar ook stressverwekkend werkt. Zo snel mogelijk m’n theorie halen was dan ook wat Max me aanraadde in het begin. Na een tijdje kwam bij mezelf toch het besef dat hoe langer ik wachtte, het me meer geld ging kosten. Dus hoppa, me luie gat aan het werk gezet en als een gek gaan leren. Goed geleerd, had er een goed gevoel over, dus op naar het CBR. Vanwege mijn Autistische Stoornis kon ik mijn theoretisch examen individueel afleggen. Alles ging lekker, totdat ik de uitslag onder m’n neus kreeg. Gezakt... Dat was op z’n zachtst gezegd Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. Ik kwam met dit resultaat bij Max tijdens de daarop volgende rijles en hij bood individuele theorielessen aan. Je sprak dan met Max af die je zou helpen met studeren. Een handig aanbod, maar ik hem vriendelijk bedankt voor de moeite omdat ik m’n eigen manier van leren goed genoeg vond en er geen echte aanleiding was voor bijscholing. Maar toch, zonder dat theorie-examen kon ik de rest wel vergeten dus gaf ik me meteen op voor een tweede poging. Ik had nog harder geleerd dan ik al deed en haalde de tweede keer wel mijn examen. 38 van de 40 goed op theorie en 18 van de 25 op gevaarherkenning. Niet slecht al zeg ik het zelf. Vonden ook mijn ouders want ik kreeg een presentje: een PSV-vest.

Geen schakelauto maar een automaat, het juiste advies van Rij-Max

Goed, nu die theorie op zak was kon de voorbereiding op het praktijk-examen beginnen. Ik had nog veel werk te doen want er waren zat dingen die nog niet perfect waren. Concentratie op de juiste momenten, bepaalde handelingen in het verkeer, kijkgedrag, ga zo maar door. Ook een probleem was voor mij het rijden in een schakelauto. Dat ging een les of twintig door en toen zei Max dat het misschien beter was om in een automaatje verder te gaan. Ik begreep het wel, en ging ook akkoord, maar vond het jammer dat ik niet met een schakelauto kon omgaan. Maar meteen de eerste les met een automaat gingen alle handelingen 3x beter. Naarmate er lessen verstreken werd mijn rijvaardigheid steeds beter.

Het rij-examen: meteen de eerste keer geslaagd!

Op een gegeven moment besloten Max en ik om dan ook het praktijk-examen aan te vragen en 4 weken later kon ik al op examen. Voor mij betekende het dat ik nog zo’n 4 lessen had tot het examen en om die reden vond Max het verstandig om ipv 1 uur, 2 volle uren per week te lessen. Kost wel iets meer geld natuurlijk, maar omdat we er allebei heilig van overtuigd waren dat ik de eerste keer zou slagen deden we het gewoon. Ik werd beter en beter in het rijden, en vanwege de winterse omstandigheden in december heb ik ook nog door sneeuw en op ijs m’n ervaring opgedaan. Toen was het zover, het Rij-examen.

Ik had alvast vrij gevraagd van m’n baan als krantenbezorger want ik wilde goed uitgerust aan het examen beginnen. Rond 1 uur haalde Max mij op van Eindhoven Centraal om nog een stuk te gaan rijden als voorbereiding. We vulden bij hem thuis het zelfreflectie-formulier in. Daarop kun je aangeven wat je zelf vind van je vaardigheden als bestuurder. Om 3 uur in de middag had ik mijn praktijk-examen en we begonnen goed. Vanaf het CBR naar afslag Veldhoven-Zuid, de snelweg op, en bij afslag ‘’MacDonalds’’ er weer af. De stad in, alles ging werkelijk van een leien dakje. Tuurlijk het was niet perfect en k heb ook een paar keer commentaar gehad. Zoals het stil zijn als k me moest concentreren, goed op blijven letten en goed kijken. Maar goed, het meeste ging gewoon prima en na 35 minuten reden we alweer terug naar het CBR. Hij wist genoeg zei hij. Nou klinkt het misschien gek, maar ik vond het oprecht jammer dat het al zo snel afgelopen was. Ik had het naar m’n zin, de examinator was een relaxte vent en ik was totaal niet nerveus. Dus wij naar het CBR en ik alvast naar binnen in een ruimte waar ik me resultaat af ging wachten. Eerst kwam de examinator binnen met Max achter hem. Ik keek Max aan en hij stak al z’n duim op nog voor de examinator iets zei. Ik wist toen al genoeg, maar kreeg de officiële bevestiging niet veel later. Ik was geslaagd voor m’n praktijk, de eerste keer gelijk!

We bespraken nog even het examen en m’n zelfreflectieformulier, waar de examinator het grotendeels mee eens was. Hij zou alleen een enkel cijfer veranderen van een 7 naar een 6. Maakt me niks uit want de rest waren alleen maar zevens en achten. Hij feliciteerde me met mijn geslaagde examen en Max en ik gingen het m’n ouders vertellen. Ik probeerde nog een beetje neutraal te kijken of de verrassing niet te bederven, maar met zulk goed nieuws was dat onmogelijk. Om het een beetje te vieren met iedereen gaf ik een rondje koffie weg en kreeg ik een cadeautje van m’n ouders. We kletsten nog wat en Max en ik zeiden alvast gedag. Maar ik beloofde hem dat wanneer mijn eigen auto klaar zou zijn ik hem zou laten zien.

Na het rij-examen al veel rij-ervaring opgedaan

We zijn nu 2 maanden verder en ik heb ondertussen veel rij-ervaring opgedaan. Rondje boodschappen tussen Heeze-Leende-Geldrop, een aantal keren naar Eindhoven toe voor wat dingen, zelfs afstanden van Heeze-Nijmegen en Heeze-Enschede! Die twee laatsten waren nog het meest lastig want zolang op de snelweg geconcentreerd blijven is pittig, zeker als je slecht/weinig hebt geslapen de nacht ervoor. En dat probleem had ik toen ik van Enschede terug naar Heeze moest. Afijn, het was verder wel te doen dus daar zeur ik al niet meer over. Ook heb ik nu een eigen auto. Een Nissan Micra automatic. Rijdt op gas dus spotgoedkoop. Ideaal als ik met de auto naar Nijmegen moet voor school.

Rij-Max: een geweldige rijschool!

Mijn conclusie over de rij-ervaringen bij Max zijn niets anders dan positief te noemen. Hij heeft me geholpen als ik problemen had tijdens het rijden, je kon op hem vertrouwen. Kortom: een geweldige rij-instructeur. Ook toen ik de welbekende vraag stelde: “wanneer denk je dat ik op rij-examen kan?” Max vertelde me dat dat voor iedereen anders is, de een pikt het sneller op dan de ander. Bij mij duurde het bijvoorbeeld wat langer. Dat had als reden dat ik sommige dingen moeilijk oppikte tijdens het rijden. Als ik bijvoorbeeld een fout maakte was de kans aanwezig dat ik de volgende les dezelfde fout weer zou maken. Daar hielp Max me dan ook weer overheen en hij verzekerde me dat hij me pas op examen zou laten gaan, als hij er 100% zeker van zou zijn dat ik zou slagen. Je kan dus wel stellen dat Max z’n unieke manier van lessen bij mij z’n vruchten heeft afgeworpen. Ik rijd nu zonder problemen overal heen, zowel in m’n eentje als met passagiers. In het donker, overdag, goed weer, slecht weer, maakt me niets uit. Ik weet wie me het geleerd heeft en dat diegene ontzettend goed werk heeft geleverd.

Max, bedankt ouwe!! ~ Emiel

p.s.: ik heb die briefjes met aantekeningen die jij me ooit gaf nog steeds bewaard, net als de leskaartjes. Ik ben namelijk van plan ze ooit in te lijsten om zo een mooi aandenken te hebben.